Lezingen van 12 november 2026

Donderdag in week 32 door het jaar

Gedachtenis van de heilige Josafat, bisschop en martelaar
Josafat Kunzewitsch werd omstreeks 1580 geboren in de Oekraïne uit orthodoxe ouders. Als jongeman trad hij toe tot de met Rome geünieerde Oekraïnische kerk. In 1604 werd hij lid van de monnikenorde der Basilianen. In 1618 werd hij gekozen en gewijd tot Aartsbisschop van Pollock – toen behorend tot Polen, nu tot Wit-Rusland. Hij verkondigde het primaatschap van de paus, maar moest dit met de dood bekopen. Tijdens een pastorale reis werd hij in 1623 te Vitebsk door zijn tegenstanders vermoord. Twintig jaar later volgde zijn zaligverklaring en in 1867 zijn heiligverklaring. Zijn lichaam ligt begraven in een zijkapel van de Sint-Pietersbasiliek te Vaticaanstad.

Eerste lezing: Uit de brief van de heilige apostel Paulus aan Filémon, 7-20.
Dierbare,
Veel vreugde en troost heb ik al ondervonden van de liefde waarmee gij het hart van de christenen verkwikt hebt. Daarom, al heb ik ook in Christus alle recht u op uw plicht te wijzen, geef ik toch de voorkeur aan een verzoek en aan een beroep op uw liefde. Paulus is het die u schrijft, een oud man, nu bovendien een gevangene van Christus Jezus, en mijn verzoek geldt het kind dat ik hier in de gevangenis voor de Heer heb gewonnen, ik bedoel Onesimus, die u in het verleden bijzonder weinig voordeel heeft opgeleverd, maar die nu terdege nuttig is, zowel voor u als voor mij. Ik stuur hem terug naar u en met hem heel mijn liefde. Gaarne had ik hem hier gehouden, als uw plaatsvervanger, om voor mij te zorgen in mijn gevangenschap voor het Evangelie. Maar ik wil niets doen zonder uw instemming, ik wil niets afdwingen: uw goedheid moet zich spontaan kunnen uiten. Misschien was dat wel de reden, waarom hij een tijd lang bij u is weg geweest: dat ge hem voorgoed terug zoudt krijgen, nu niet meer als slaaf, maar als veel meer dan een slaaf, als een geliefde broeder. Dat is hij voor mij al helemaal, hoeveel meer dan voor u, als mens en als christen. Als gij u dus met mij verbonden voelt, heet hem dan welkom zoals ge het mij zoudt doen. En mocht hij u schade hebben berokkend of iets schuldig zijn, zet het maar op mijn rekening. Hier is mijn handtekening: Paulus, ik zal betalen… Of zullen we zeggen: zet het op uw eigen rekening? Ge zijt me toch al uzelf schuldig! Kom broeder, laat me een beetje van u profiteren, ter wille van de Heer. Stel om Christus’ wil mijn hart gerust.

Tussenzang: Ps. 146 (145), 7. 8-9a. 9bc-10.

Antifoon: Gelukkig wie hulp zoekt bij Jakobs God.

De Heer doet altijd zijn woord gestand,
verdrukten verschaft Hij recht.
De Heer geeft brood aan wie honger heeft,
gevangenen geeft Hij de vrijheid.

De ogen van de blinden opent de Heer,
gebrokenen richt Hij weer op.
De Heer bemint de rechtvaardigen,
de Heer behoedt de ontheemden.

De Heer geeft wees en weduwe steun,
maar zondaars laat Hij verdwalen.
De Heer is koning in eeuwigheid,
uw God, Sion, heerst over alle geslachten.

Alleluia: 1 Tess. 2, 13.
Alleluia. Ontvangt het goddelijk woord, niet als een woord van mensen, maar als wat het inderdaad is: het woord van God. Alleluia.

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas, 17, 20-25.
Toen Jezus door de Farizeeën de vraag werd gesteld, wanneer het Rijk Gods zou komen, gaf Hij hun ten antwoord: De komst van het Rijk Gods kunt ge niet waarnemen. Men kan niet zeggen: Kijk, hier is het of daar is het. Want het Rijk Gods is midden onder u. Verder zei Hij tot zijn leerlingen: Er zal een tijd komen, dat gij zult wensen één dag van de Mensenzoon te zien, maar gij zult de Mensenzoon niet zien. Als men u zal zeggen: Zie, Hij is daar, of: Zie, Hij is hier, gaat er dan niet naar toe en volgt ze niet. Want wanneer zijn dag komt, zal de Mensenzoon zijn als de opflitsende bliksem, die schittert van het ene einde van de hemel tot het andere. Maar eerst moet Hij veel lijden en door dit geslacht verworpen worden.